جــانــانه تــه خو داســې نـه وې؛ دچــا خبــري دې ضــرورمنلې دينه , تورو ته سپين خلک پيدا دي ځکه د سترګو تور د سترګو مينځ کې دينه , توره به نه کړې نو به څه کړې چې دې شېدې د پښتنې رودلي دينه , ته بې وفا شوې زه دې هېر کړم زه بې وفا نه يم چي تابه هېرومه , ته چې په ما پورې خندا کړې خدای دې مئين کړه چې زما د خندا شينه , ته چې زما د يارۍ نه وې زما ويده زړګی دې ولې ويښونه , ته چې زما قبر ته راشې زه به په قبر کې اشنا خوشاله شمه , ته د کوهاټ په غاښي راشه زه دره وال ټوپک په غاړه ګرځومه

طالب جان اٶ جينئ

طالـــب وآي؛

مالـــه د شونډو زکــات راکـــه،
موږ طــالبان يــو زکـــاتونـــه ټولونـــه،

جــينۍ وآي؛

طـــالبـــه خــاورې دي په خولـــه شه،
پـــه نابالـــغه جــينۍ نســـته زکـــاتونــه،