د پشتو ا , ب ٹپے

اب کوثر جانانه راشه	د بېلتانه پۀ سفر ځم تږی بۀ شمه
اب و دانه مې شوه تمامه	ليلا په زړه راکړل د تورو گوزارونه
الله دې تا په چا مين کړي	چې تن دې روغ وي زړه دې پټ کوي دردونه
الله درې ژر تياره ماښام کړي	چې کچکول واخلم د يار در ته ودرېږمه
اباسين بيا پۀ څپو راغی	پۀ سر يې راوړۀ سپينې خولې زېړ پېزوانونه
اباسين بيا څپې څپې دی	هره څپه يې ورانوي د پګړۍ ولونه
اباسين راغی غاړې غاړې	پۀ سر يې راوړۀ کشميري د خيال شالونه
اپت وهلي کښت ته راغلم	نه يې شين توب شته نه هغه خوند راکوينه
اټې اټې زلفې دې توی شوې	د پا غوندې پۀ دود دې سر سپين شومه
اجر و جزا د عمل حق ده	څوک چې د نېکو عمل کړي نېکي بۀ وړينه
احمده خدای دې جنتي که	تر هندوستانه پورې تا کړي جنګونه
اختر به بيا وطن ته راشي	زړګيه تللی جانان بېرته نه راځينه
اختر پرون ؤ پرون تېر شو	دا د دامان کوترو نن سرۀ کړۀ لاسونه
اختر پرون تېر شو عالمه	د بغدادو کوترو نن راغلل سيلونه
اختر په منډه منډه راغی	نه مې نتکۍ شته د نه د غاړې تاويزونه
اختر پۀ ټوکو ټوکو راغی	نه مې اوږۍ شته نه د غاړې تاويذونه
اختر پۀ ورځ دې سينګار کړ	څوک دې پۀ زړۀ دي که ډاډه وهې ټالونه
اختر ته ډېره خوشالېږم	زما ديار وعده اختر دی رابۀ شينه
اختر چې تېر شي بيا بۀ راشي	دا د ځوانۍ عمر پۀ بېرته نه راځينه
اختر د واړو مبارک شه	دا د ځوانۍ عمر پۀ بېرته نه راځينه
اختر دې تا ته مبارک شي	چې لاس او پښې دې بې حنا اور لګوينه
اختر له تا سره ښایېږي	نور خلک خوشې د اختر تپوس کوينه
اختر نژدې دی روژه لاړه	ليلا بۀ چاته سرې منګلې ښکاروينه
اختر نژدې دی ياره راشه	مبارکي بۀ يو وبل ته ورکوونه
اختره ستا د برکته	د جنکو په سينه زانګي زيړ ګلونه
اخر به مرم پاتې بۀ نه شم	ته چې دا سپينه سينه ږدې پۀ دېوالونه
اخر بۀ پاتې شې ميدانه	مسافر کډۍ باروي وطن له ځينه
اخر بۀ خاورې شې بدنه	که دې هر څو پر وطنو وګرزومه
اخر بۀ خاورې شې جانانه	ما اشنا سترګې نا اشنا ليدلې دينه
اخر بۀ خاورې شې صورته	که دې هر څونه پۀ زربفتو کې ساتمه
اخر بۀ دا دنيا شي ورانه	تر خاورو لاندې بۀ شي ښکلي بشرونه
اخر بۀ کند کچکول راواخلم	چې کبرجن جانان مې نه کوي پوښتنه
اخر بۀ مرم پاتې بۀ نه شم	که د فولادو کلا تاو له ځانه کړمه
اخر بۀ وران شې پېښوره	د ننګرهار نجونې ښېرا درته کوينه
اخر ته داسې درته وايم	اجازه واخله چې جوړه کابل ته ځونه
اخرنی ځای دې لحد دی	ظالمه مه کوه پۀ ما ډېر ستمونه
اخيري ورځ ده راته ګوره	بيا به د يو بل د ليدو ارمان کوونه
ادکې مورې څراغ بل کړه	د مومن خان پۀ وينو سرۀ شول بالښتونه
اذان پۀ ځنډ کوه طالبه	زه د جانان غېږې ته اوس ورسېدمه
ارام د زړۀ مې پرې و نۀ شو	که مې له سرو سترګو ويني تويومه
ارمان  ارمان تېره ساعته	پيدا به نشې که ملنګ درپسې شمه
ارمان ارمان خپله وطنه	د خپل وطن جامې مې ولوېدې له تنه
ارمان ارمان د دا دا کوره	د ډکه شکوره به چاپېره تاوېدمه
ارمان ارمان دی لويه خدايه	چې همېشه مې د جانان کړای مجلسونه
ارمان به وکړې وخت به تېر وي	بيا به وطن راپسې ګورې نه به يمه
ارمان به هلته زما درشي	چې سور پالنګ درته يوازې پاتې شينه
ارمان به هلته زما درشي	چې کټ مې واخلي تورو خاورو ته مې وړينه
ارمان به هلته زما درشي	چې مې ځوځان په قبر وسپړي ګلونه
ارمان به هلته زما درشي	چې مې د سخات پيسو ته ونيسې لاسونه
آسمانه درز  وهه راولېږه	په ما قيامت دی چې په ټولو قيامت شينه
اسماني تندر شوې جانانه	په ما راپرېوتي ذرې ذرې دې کړمه
امانتي مې ګور کې کېږدئ	که اشنا راشي ما به خپل کلي ته وړينه
آواز يې اورم کتی نشم	په ښاپېرو مې سر و کار دی وبه مرمه
اوبه د بر ګودر خوږې دي	زه د جانان لپاره کوز ګودر له ځمه
اوبه د کوز ګودر خوږې دي	لیلا د يار لپاره بر ګودر ته ځينه
اوبه دکوز ګودر خوږې دي	زه د مين د پاره بر ګودر ته ځمه
اوبه دهر ګودر خو ږې دي	جانانه ستا لپاره کوز ګودر ته ځمه
اور چې بليږي اخر مړ شي	د مينې اور سړی تر عمره سوزوينه
اوښکي مې سيند غوندې بهيږی	بیا به د سيند د غاړی نهکوم سيلونه
اول به ته ورته حيران شې	که مې ښکاره کړه د زخمي زړګي داغونه
اول به کله کله غم و	اوس مې دوتر شو کروندې پکې کومه
اول دې ويل چې رامين شه	اوس راته وايې چې خپل کار کوه مينه
اول مې فکر درته نه و	اوس مې د زړه ستنې کږې درپسې دينه
ايمان دې ښه راته معلوم دی	په رواجي برېتو دې مه وهه لاسونه
بابا ته لاړې سوال دې وکړو	په زړه دې زه وم که دې نور کول سوالونه
بابادې ماوژلی نۀ دی	چې راته نيسې دزړې ولې بندونه
باباکوچيانوته مې ورکړه	چې تورپېکی مې دنښتروبادوهينه
باباګلان دباغه راوړه	زۀ يې پېيمه جوړومه امېلونه
بابامې نۀ درکوي ياره	لاړشه باباباندې مې وکړه تاويذونه
باباولي پرکندهاردی	زماجانان يې وزيارت ته تللی ونه
بابوټيکس دې بېرته واخله	زۀ مې شيرين جانان دکن ته نۀ لېږمه
بابوټيکس دې بېرته واخله	مامروراشناپخلاکړبېرته ځينه
بابوکره زموږ وطن دی	جندوله تاته سلامي راغلی يمه
باتۍ دتېلوپۀ زورسوځي	ماته ديارغمونه اورشول ويې سومه
باچارخصت راکه چې ځمه	چې پۀ وطن موغنم زېړ لويې کومه
باچاهي تخت مې پۀ کارنه دی	جانان بۀ لوکازۀ بې وږي ټولومه
باد د جنت پکې لګيږي	د غرمې خوب د شاليلا دېرې ته وړمه
باددبهۍ پۀ کې لګېږي	دغرمې خوب بۀ دليلادېرې ته وړمه
باددپغمان له لورې راغی	زمادياردزلفوبوی ماته راوړينه
باددخوتن دی راالوتی	ياعنبري زلفې جانان سنبالوينه
باددې پلوله مخه يوسه	چې ګلابي مخ دې پۀ سترګوووينمه
بادسبازماقاصد شه	زماشيرين اشناته يوسه سلامونه
بادسبايارمې ويښ نه کړې	دسهارخوب پرهلک ډېرغالبه وينه
بادمې ديارله لورې راغی	پۀ وازه خوله به يې کوګل ته تېرومه
بادنن له پاسه که ښکې دی	بوی دجانان مې پۀ دماغ ولګېدنه
باده پربادمې سلام وايه	پرهغه بادچې داشناپۀ لورې ځينه
باده په باد مې سلام وايه	په هغه باد چي د جانان په لورې ځينه
باده دخدای روی مې دروړی	ژرراته وايه ګران زړګی څۀ حال لرينه
باده ديارحالونه راوړه	ظالمان شته دي ماويارته نه پرېږدينه
باده ديارله لورې راشه	ماته ملهم شه چې مې جوړشي پرهارونه
باده سلام پۀ جانان وايه	هغه سلام چې باده تا راوړی ؤنه
باران داوښکومې ورېږي	بې نيازه يارراته پۀ زړۀ راکړل زخمونه
باران که اوري باک يې نشته	واورې دې نۀ اوري چې لارې بندوينه
بارانه ورو ورو واورېږه	دمسافرجانان مې نشته دالانونه
بارانه ورو، وروپرې ورېږه	په مسافر اشنا مې نشته دالانونه
بارانه ورو، وروپرې ورېږه	وړې، وړې جنکۍ غره ته تللي دينه
باغ ته دې تګ مناسب نۀ دی	ګلان شرمېږی مخ پۀ پاڼوپټوينه
باغ چې دزاغ پۀ حواله شي	بلبل نری فريادکوي له باغه ځينه
باغ له دې تله مناسب نۀ دي	پخپله ګل يې ګل دې ستاسلام کوينه
باغچه پۀ ګلوښه ښکارېږي	لکه دپېغلې سينه ډکه پۀ ګلونه
باغچې دګلوشوې سمسورې	باغوان وختي لښتي پر باغ تړلي دينه
باغوانه باغ مې دې خوښ نه شو	چې پۀ کې نشته درامبېل چامبېل ګلونه
باغوانه پاڅه چې سهار دی	ګلان دتندې درته خواست داوبوکړينه
باغوانه ورشه باغ سوتره که	سبادرځمه دګلاب سيل بۀ کومه
باڼه  دې مړه دي ښکته ګوري	لکه چې مور دې نوره کور کې بندوينه
باڼه  دی ورو جګ کړه شير ينې	ما ته دی سم د زړه په سر ټو مبلی د ينه
بدن درياب زړه مې ګودر دی	د غم ويلی پکې رګونه تللی دينه
بړستن دې واغوسته ويده شوې	په زړه دې نشته د شرين جانان غمونه
بله ډيوه شه راته کښېنه	زه دې پتنګ ستا د ديدن راغلی يمه
بنګړو دې نيمه شپه کې شرنګ کړو	زه دې بهر تمبو ته لاس په نامه شومه
بنګړي نيم ښکته کړه نيم پورته	چې په خالي مړوند دې سر ولګومه
بوټي راټول کړئ اور پرې بل کړئ	زموږ دستور دی په رڼا خوله ورکوونه
بورا به خدای په گلو موړ کا	باغوانه ستا نيمګړی نيت مې ژړوينه
بيا به پدې کلي رانشم	د کلي مينځ د لېونۍ ورسېدنه
بيا به د کلي په منځ نه ځم	د کلي منځ  دلېونۍ ورسېدنه
بيا به ديار کلي ته نه ځم	په خندا لاړ شم په ژړا بېرته راځمه
بيا به دې نوم په خوله وانخلم	بېګاه دې مور له دروازې شړلی يمه
بيا به نرۍ جامې ونکړم	باران لمده کړم اشنا ټوله وليدمه
بيلتونه چيرته چې ځی لاړ شه	ګودر ته مه ځه چې بې تا پاتی شينه
بې غېر له تا مې عمر ګران دی	زه به دا ګران عمر تر کومه تېرومه
بې ننګه ننګ راباندې وکړه	سبا مې ستا په سر پانسۍ ته خېژوينه
بې وفا هله راته وايه	چې ته لوګی شې زه لمبه نه شم مينه
بېګا مې مړ په خوب ليدلی	سبا مې سرو شونډو پتري نيولي وونه
بېګاه په خوب کې ژړا راغله	د مينې يار مې در په در غواړي خيرونه
بېلتون په هر چا مېلمه کيږي	ماته چې راشي نو کلونه تېروينه
بېلتون د خلکو د خندا کړم	ځکه هر وخت گرېوان شلېدلی گرځومه
بېلتون دې قدر رامعلوم کړ	اوس به سلام په دوه لاسه درته کومه
بېلتون يواځې په ما ندی	بېلتون شمال دی هره پاڼه رپوينه
بېلتون يوازې په ما ندی	د بېلتانه د لاسه ډېر فرياد کوينه
بېلتونه راشه ستړی مه شې	زړه مې پښتون دی مېلمه نه خفه کوينه
بېلتونه کور دې راته ښايه	د زور دې نه يم ننواتې به درځمه
بیا به منګی ته ګو تی نه کړم	مور د ګودر د تلو نه ما منعه کوينه
پاچائي تخت مې پۀ کار نۀ دی	جانان دې لوکړي زۀبۀ وږي ټولومه
پاچائي تخت مې پۀ کارنۀ دی	مادې ديارلۀ څنګه نۀ جداکوينه
پاس پراسمان راشه رامداره	داسمې لارې راڼېزونيولې دينه
پاس پراوږودې منګی مات شه	چې دسينې پۀ خوړ دې راشي سېلابونه
پاس پربام مه خېژه کوترې	پورته اسمان کې بۀ شين لمرشرمنده شينه
پاس په کمره ولاړه ګله	نصيب د چا يې اوبه زه درخېژومه
پاس په ګودر د پيغلو جنگ شو	د سور سالو مير منې ما تې ګډوينه
پاس په ګودر ولاړه ګله	يا به دې راوړم يا به مړ درپسې شمه
پاس په ګودر ولاړې ګله	نصیب د چا يې او به زه در خيژومه
پاس په هوا راشه جانانه	لارې کوڅې د غمازانو ډکې دينه
پاس په هوا راشه جانانه	د ګودر لاري راڼيزو نیولی دينه
پاس پۀ اسمان کې ډزې وشوې	چاويل ملوک دی دبدرۍ سلام ته ځينه
پاس پۀ اسمان کې ستوري ښکاري	اشناويدۀ دی مايې وکړل ديدنونه
پاس پۀ اسمان کې ستوری زۀ وای	نجلۍ وېده وای مايې وکړای ديدنونه
پاس پۀ اسمان کې ګړزهارشو	جينکۍ ژاړي کشمالې ږاۍ وهينه